FROM THE HALF HOUSE (2017)

TRACKLIST


1 Better Days Are To Come (6:54)
2 There'll Allways Be Someone (4:01)
3 I'll Be The Judge (7:22)
4 When You're On Your Own (6:20)
5 Put Me In The Water (4:58)
6 Some People (4:48)
7 Hold On To Me (4:02)
8 To See You Again (3:32)
9 Shine A Light For Me (4:02)
10 Away (2:53)
Bonus track (NOT ON CD, available only digital for album pledgers)
11 How Lucky We Are (3:57)
LINE UP
Pye Hastings - guitar, bass, vocals
with
John Etheridge - lead guitar
Jimmy Hastings - flute, clarinet, sax
Jan Schelhaas - keyboards
Mark Walker - percussion
VERSIONS
year/format/label/cat/country
2017/CD/Caravan records/JFGH1/UK
REVIEWS FROM VARIOUS SOURCES



Goed voor een mooie plek tussen 'The Battle Of Hastings' en 'The Unauthorized Breakfast Item' van CARAVAN.

Al decennia heeft Pye Hastings z'n zinnen gezet op het maken van een solo-album. Dit om eens aan de gang te gaan met z'n liefde voor soulmuziek, zo wil het verhaal. Maar minstens één poging werd verijdeld: 'The Battle Of Hastings' begon als solo-project om toch te eindigen als twaalfde album van CARAVAN. Het ontbreken van naamsbekendheid was een struikelblok. Maar de tijden zijn veranderd. Het is nu mogelijk om lekker in een thuisstudiootje nummers op te nemen en de resultaten digitaal aan te bieden. Waarbij voorinschrijvingvoor de nodige fondsen zorgt. En zo ging Pye Hastings ook deze weg op. Met als resultaat: 'From The Half House'.

Centraal thema.
Of het zo bedoeld is of niet, in de eerste zeven songs laat zich een centraal thema ontdekken: hoe houdt de eenling - geconfronteerd met een onverschillige massa en verslechterende leefwereld - hoop op verbetering, geloof in een betere wereld? Een album met een licht misantropisch inslag dus. We kunnen bijkans spreken van een concept album. Na het zevende nummer zakt het album qua spanning wat in. Even zo goed zijn songs acht, negen en tien prima te verteren. Pye is en blijft een begenadigd songschrijver.

Zang.
Sinds 'I Know,Why You're Laughing' van TBOH weten we dat Pye een fraaie croonersstem bezit. En die horen we nu, tot tevredenheid stemmend, in alle nummers.

Arrangementen.
Her en der dalende bas- en melodielijnen. Vijf of zes gitaarsolo's door John Etheridge, maar vooral veel karakteristiek windwerk van broer Jimmy Hastings, waardoor dit album heel erg CARAVANesk wordt. Na de eerste drie nummers volgen nog twee wat uptempo nummers en dan komen we meer in het stramien van 'Lingers Field' en 'Straigth To Your Heart' van TUBI, zij het ingenieuzer gemaakt, rijker gearrangeerd.

Nummers.
1. Better Days Are To Come. (6.54)
De tekst behandelt de noodzaak om te blijven geloven in zonniger dagen, nu we dagelijks geconfronteerd worden met nieuws en gebeurtenissen, die zwaar op het gemoed kunnen drukken. Drums en bas nemen de zwaarmoedigheid voor hun rekening, fluit en saxspel houden dansend en swingend ons de hoop op zonniger dagen voor. Een tekst met licht politieke inslag, Forse drum en bas rolt ons tegemoet in het maten. In het refrein horen we een echo van de hook van 'Revenge' van TUBI. Fraaie gitaarsolo van Etheridge, die doet denken aan Doug Boyle. Zodat we hier heel TUBI-achtig doende zijn. Ook de pianoslagen van Jan en natuurlijk het fluitwerk van Jimmy, overlopend in mooi saxspel, contrasteren fraai met de doorlopende drums en bas. Als Pye de zang herneemt, en het orgel aanzwelt, weten we een ding alweer zeker: dit is een song op het niveau: CARAVAN klassieker!
2. There'll Always Be Someone. (4.01)
Voel je je buitengesloten, komt een eikel je dat met een vloed van woorden ook nog 'ns inwrijven! Wat zeg je dan? De muziek trekt de zwaarmoedige toon van Better Days are to Come lekker door, al is er nu sprake van een meer stotend ritme. De drums zorgen nu in hun eentje voor het doorgaande stampen en deinen. Fraaie dalende bas- en melodielijn. Het orgel loopt lekker mee met Pyes zang. Gitaar voegt zich daar later bij. En soleert later rond de zang. De solo loopt door, tegen de achtergrond van de dalende melodie.Om uit te lopen op een herhaling van het korte gitaar.
3. I'll Be The Judge. (7.22)
We dienen te verschijnen voor een rechtbank. En ontkennen gaat niet helpen! Gelukkig blijkt er geen verschil tussen rechter en gedaagde. Wat volgt, is een passende opening van de zitting met effectvol glissandospel op de elektrische gitaar. Deinende funky drums en bas. Even wat korte uithalen op het orgel (om de rechter aan te kondigen) en de rechter steekt van wal, heel kaal begeleid door niet meer dan slaggitaar, bas drums en nauwelijks hoorbare synth. Lopen de eerste coupletten heel rustig, toenemende heftige orgeluithalen voeren, gelijk met de tekst, de spanning ter zitting op. Het refrein dreunt en deint. Daarna wat rollende elektrische piano, (die eigenlijk te zacht staat om kennis van te nemen). Geleidelijk neemt het gitaargeweld tijdens de coupletten toe. En dat werkt bepaald spanning verhogend. Dan komt Jimmy erin met de dwarsfluit. De eerdergenoemde orgeluithalen versterken temeer het contrast tussen het swingende, dansende fluitwerk en de doordreunende achtergrond . Vervormde gitaar schroeft de deining op tot golfslag tien Beaufort.
Een schitterende finale van een opening met drie doordreunende, opzwepende nummers. Achttien minuten voetjes van de vloer! Dit trio kan, wat mij betreft, subiet bijgeschreven worden als een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van........... CARAVAN. Het swingt als in de dagen der grote suites. Want het zo karakteristieke, uit duizenden herkenbare windwerk van Jimmy drukt danig z'n stempel op de drie nummers (en naar verderop blijkt op het gehele album). Maar dan, na een ongebruikelijk lange pauze............
4. When You're On Your Own. (6.20)
Keren we terug naar de situatie van de loner, de eenling tegenover de ons negerende massa in no. 3. 'There'll always be someone'. Maar ook hier is er hoop op 'something better than this' En...... zijn we terug bij de tingeltangelgitaren, zoals we die ook horen op Linders Field op TUBI. Niet lang, synths en fluit voegen zich bij de gitaren, met een reminiscentie aan een doedelzakband. Gelukkig zetten de drums stevig aan. Verderop toetsen uit een speeldoos. De song eindigt met een saxsolo, zoals we die ook van TUBI (It's gettin a whole lot better) kennen, tegen een achtergrond van fraai dalende bassynths, die even later plaats maken voor piano-accenten en orgel.
5. Put Me In The Water. (4.58)
Onze eenling (elckerlyc?) mijmert voort. Weemoed om de goede dagen van weleer, want niets is - meer dan ooit - blijvend. We kijken uit naar iemand met een visie en een missie. En we zijn er zeker van "Someday Someone Will Come". Wat we als een herdoop (' Put me in the water' immers) zullen ervaren. Stotend ritme, drijvend op handgeklap en akoestische gitaren, Enige sax volgt. Fluit omlijst de zang in het refrein en de dwarsfluit leidt de song ook naar het einde. Mooi, stemmig nummer.
6. Some People. (7.41)
Onze eenling filosofeert over de medemens. Diens oppervlakkigheid, onbetrouwbaarheid, volgzaamheid, opportunisme. En dan zijn er valse profeten. We blijven er liever verre van. De klaagzang wordt ondersteund door bluesy gitaar, handgeklap, funky ritme en een in de lage registers grommende gitaar en synth. De somberheid muzikaal fraai in klanken gegoten.
7. Hold On To Me. (4.02)
Eenling filosofeert voort. Welke wegen slaan we in, nu het leven ons tot keuzen dient? Gelukkig, we mogen zo nodig op Eenlings schouder rusten! Deze verblijdende aankondiging wordt gevat in een uptempo, rechttoe-rechtaan rocker. Zijn we niet zo gewend van Pye. Er staan er een paar op 'Cool Water' ('Tuesday Is Rock And Roll Nite', 'Poor Molly') en dat is het wel. Op het einde komt de sax het goede nieuws ondersteunen.
8. To See You Again. (3.32)
Eenling bedenkt hoe hij er aan toe zal zijn als zijn geliefde hem verlaat, en wat hij zal doen om haar terug te winnen. Het nummer deelt z'n sfeer met die van 'Linders Field' van TUBI. De verstilde sfeer wordt gevangen in akoestische gitaren. Drums ontbreken. Fluit van Jimmy.
9. Shine A Light For Me. (4.02)
Eenling blikt terug en trekt z'n conclusies: "Believe in each other, the only thing we need". Acoustische gitaar opent de song. Orgel voegt zich. Wederom ontbreken de drums. Intrigerend is dat dit in eerste instantie helemaal niet opvalt. Een sterke compositie en arrangement dus. Heftige dwarsfluit om het verworven inzicht te onderstrepen. Extra accenten door de sologitaar.
10. Away. (2.53)
Na deze conclusie hoeven er geen woorden meer verspild te worden, Het album sluit af met een kort nummer. Met 2.53 meer een lang outro. De toekomst wenkt, er valt nu zelfs iets te vieren. Eind goed, al goed, romantische synths, The Band of Pipers marcheert door de straat. Jimmy voor de laatste keer met fluitspel voorop. En weg zijn ze om de hoek. Met de weemoedig gekleurde sax van Jimmy, omrand door het geklingel der gitaren, zwaaien we ze met een gerust, positief gestemd gemoed na.

Verrassend hoe Pye Hastings zich niet los kan (of wil?) maken van het CARAVAN-geluid sedert TBOH. Het wachten is dus nog steeds op het soulalbum dat hij zei te willen maken. Door de prominente en vele partijen, toebedeeld aan broer Jimmy, staat dit album het dichtst bij TUBI. Tussen genoemde albums steken dus en zeker het frequent beluisteren waard, alleen al om de eerste achttien minuten!

Jasper Smit 12.07.2017 (Cocacamp.nl)